Klucz

Wieczorne przypływy trwogi.

Staję na krześle,
by nie brodzić w zimnej
fali pytań.
Na wyciągniecie ręki księżyc.

Złoty sznur
spleciony ze strachu
na którym
zawisły moje złudzenia.

Wciąż czekam,
aż zapukasz do drzwi.
lub przekręcisz klucz.
Bo jeśli nieba nie ma
To co jest ?