ściegi

dwie do północy
ocieram dawno wystygłą łzę
z tą nutą smakuje jak dysonans
załamanie światła w powietrzu
ciepłym, zimnym, ciepłym
miraże, fatamorgana

lustro gapi się
dość przedwczorajszym smutkiem
pruje haft twarzy jednym ruchem
niezbyt energicznym
by zaraz o poranku
wyszyć od nowa
uśmiech