przesyt

rzygamy szczęściem
na ściany okno łóżko
zwracamy otulinę ułudy
każdego dnia tkanej

od śrdka spleśniałej
z wilgoci łez

wybielony uśmiech odbieramy
praofilaktycznie
jak atrakcyjną asystentkę
stomatologa

rzygamy i czekamy na termin
następnej wizyty