Ja i moja samotność

Ja i moja samotność
rozumiemy się bez słów,
mamy nieme wargi,
zgaszone oczy,
przeszukujemy puste obrazy
spojrzeniem bez wyrazu
jak zmącone cienie
zgaszone
nieugiętym ośrodkiem
ludzkiej obojętności,
bez znaczenia są tu słowa,
w niemocy,
bezsilności,
onieśmielone umierają
w gardle,
w doszytej kieszeni,
podszytej strachem
i tak od wielu lat.