OBE

Czasem zmuszam moją duszę
do lirycznych wyzwań,
kiepsko znosi te katusze
choć się boi przyznać.

Dusi w sobie każde słowo,
plącze wersy w sznury,
puka palcem w moje czoło,
wznosi wzrok do góry.

W rytmie serce arytmicznym,
jak parapet w deszczu,
w stanie prawie wręcz krytycznym,
aż przystaje w biegu.

Gdy wypoci to zmaganie,
wraca w moją tkankę,
tak się kończy to gadanie,
wierszem dalej zwane.