bigos

bigos

rozlany błogostan
leży w koleinach
z tymi co zabłądzili
nie unieśli ciężaru
ścieżek pokręconych


rozpostarte ramiona
łapią procentowy krzyk
ubierają garnitury
tym co pomarli z tęsknoty
niepoliczonej

szczekają suki wyglądając psa
mokrego z deszczu
kot też poszedł własną drogą

tylko człowiek nie śpi
liczy gwiazdy
wkłada je do worka na zapas/alboż/