* * *

Jestem wodą
głęboką, jak śmierć.

Kiedy chcę żyć,
wypływam z czeluści
w czyste, wschodniego szafiru
obłoki, ku słońcu.

Na niebie
zawieszam łzę,
co smutkiem wypływa z duszy.

Zanim mnie chmura pochłonie,
celebruję ten błogi widok,
rozweselam oczy.



Yvonne Maria Nowak