Znamiona tęsknoty

Spoglądam w lustro
zapomnienia
nie widzę ciebie
jątrząca się rana
zasklepiona skorupą
milczenia

myśli przyparte do muru
stłoczone w jedno słowie
mamią krajobraz
mojego dziś
w cieniu jesieni
przechadza się samotność

przez sito czasu
na dno duszy
opada zasuszona
łza tęsknoty

uchylonym oknem
wieczności
prześwituje nadzieja