Herbert w niebie

Gdzieś w okolicach śnieżnobiałego odeonu
gdzie rozśpiewują się Serafini
siedzi pan Zbigniew ze szkicownikiem
i pod diademem znów czarnej czupryny
przejęty patrzy na kilka linijek
zdobiących nieskazitelnie równiutką kartkę

wiesz co - zwraca się do Czesława Miłosza
który akurat szedł Deptakiem Ojców Kościoła
jak kiedyś krakowskimi Plantami -
tutaj pisze się jakby trudniej
nic nie trzeba ocalać
dla tych co przyjdą po nas
bo wszystko jest ocalone
a my będziemy już zawsze
i przy tym nawet nie można powiedzieć
niech to diabli