Wywiało...

Na moje szczęście nie wywiało mnie donikąd.
Mogło być gorzej. Mogło ponieść mniej fortunnie.
Całkiem przyjaźnie porozścielał się horyzont,
tylko ze snem jest ciut na bakier - coraz czujniej...

Tu mnie przywiało, gdzie się mogę pozachwycać,
a mogło rzucić tam, gdzie kamień na kamieniu.
Ogieniek pełga - trochę w sercu, trochę w zniczach,
lecz wciąż miarowo. W podgrzewanym zachwyceniu.

Często mnie nosi do okolic sprzed wywiania,
choć się buntuję (nienawykła do niewygód).
Tkwię na dwóch przęsłach, z codziennością oswajana.

I choć przyziemna, to się w mgłach uroczo słaniam,
pootulana szaro-pstrym teatrem dziwów,
budzona gdzieś wpół słowa pośród gwiezdnych zrywów...

RC 28.11.16