Korpo-trybik

Ciągle coś musisz, coś cię goni, ktoś coś każe.
Nad głową tyka (precyzyjnie) złoty patek.
Dygasz na rozkaz, pozbawiany własnych marzeń,
biegniesz na oślep, potykając się wśród sztafet.

Maile, narady i decyzje (te na wczoraj),
ty - mikro-trybik, sączysz drogie korpo-drinki.
W myślach cyferki, kalendarze, w oczach - dolar
i nawet siedząc przy obiedzie badasz rynki.

Korporacyjno-demoniczny byt doskwiera.
Walczysz z nerwicą, pozbawiany ludzkich wzruszeń
i coraz częściej chęć przemożna się otwiera,
by móc się nurzać w błogostanach nicniemuszeń.

RC 16.06.2016