Zostawić coś po sobie

Kładę się z wiatrem na topolach
śmigam w szczelinach i przeplotach
do tkwienia w miejscu niezbyt skora
spełniam się w zrywach i odlotach

wzrok się wymyka w bok bezwiednie
pod baldachimem z gronostajów
księżyc - przyjaciel mój - nim zblednie
zwołuje zapach tamtych majów

spisuję wiersze wers po słowie
świecąc w kagankach i latarniach
aby zostawić coś po sobie

tak abym wszystka nie umarła


RC 13.05.16