Bez patentu

Zakręcam kran gaszę światło
z ciszy zlizuje stare blizny
powoli wchodzę w swoje odbicie
choć siebie nadal słabo wciąż słyszę
papier i myśli w mroku nie błyszczą
dawne rozmowy w czasie zamilkły

Staję na progu wątłej kreski

Bez patentu na szczęście
pospolicie zwyczajny artysta