moja jesienna miłość

w deszczu lubi pomarzyć

Rubensa rude włosy
wymieniać na babie lato
i stać się siwiuteńką kruchą szronową poświatą

w naszej przedziwnej wspólnocie
szukam ciągle obrazu
ginie tamta obfitość co miala uśmiech na twarzy

jakże obca dla deszczu
i dla mnie już nie ta sama
płynie aleją za oknem w mglisty samotny poranek

a dokąd to moja droga
nie uciekaj tak prędko
przecież wiesz ze cie kocham w tej przemoczonej sukience