Dobre pochodzenie

Przygaszony wyraz twarzy
sweter lekko zmechlony
znoszona jesionką
na spodniach plamy
jak kałuże pod moim oknem

Za pazuchą ukryta samotność
buty bez sznurówek swobodne
bywalec osiedlowych śmietników
z niezgrabnie spakowanym bagażem
wyzwolony z planów i marzeń

Jest inny choć bardzo zwyczajny
z pokiereszowaną historią
skrzętnie skrywa swą tajemnice
milczący jak noc listopadowa
statysta sztuki przemilczeń

Dziecko tego samego Boga
bo nikt nie przychodzi z nikąd