ferment

błądził pomiędzy jednym a drugim biegunem
żyć w samotności ze sobą czy w zazdrości o nią
gdy bywała przy nim jego miłości morfium łagodziło ból
zawiści o ten obcy wstrętny świat poza jego zasięgiem
o każdy niuans jej wstecznej styczności z obcymi
samotny zwalczał demony wyobraźni zaciekle
kalecząc się ostrym nożem z damasceńskiej stali
tylko wtedy kiedy ich ciała były ciasno splecione
miał siłę odwagi przyznać się do swojej choroby
niespożytej woli zatrzymać ją na zawsze przy sobie

przybywała coraz rzadziej potem już wcale
zwinięty z bólu do niczego został płynnym środkiem
biegunów bez brzegu drących się na świat dlaczego
opuściła go dla innego czyżby boleśnie lepszego
wiosną podjął lot nad kukułczym gniazem
tylko serce fermentowało jeszcze do jesieni