Dialektyka ciszy

Sepia oskarża
mnie o milczenie
kiedy księżyc w pełni
zdławiony mglistą powłoką
wyciszone myśli
pod powieką skrywa
a monolog swój szepce
oziębła noc listopadowa

znużenie wlewa
mgławicę piasku
w senne oczy

i tylko czasem
wiatr rozkołysze
niedokończonymi
pragnieniami