Droga do prawdy

Zakręcam kran gaszę światło
z ciszy zlizuje stare blizny
powoli wchodzę w swoje odbicie
choć siebie słabo wciąż słyszę
papier i myśli w
mroku nie błyszczą
dawne rozmowy
w czasie zamilkły

Staję na progu wątłej kreski

Patent na szczęście
nie mają także artyści