Osamotniona

osamotniona sosna
nigdy nie będzie jak świeca
a ja mam ciebie Poezjo
policzkujesz mnie matką
płaczesz mi córką
wyciszasz przyjaciółką
pod Morfeuskim batikiem
usiłujesz rozkrzyczeć usta
rozkoszą – cóż że daremnie

-
STH