Złote smoki

Chodź, mój przyjacielu, spójrz na złote smoki,
Co kluczem żurawim bez końca,
Płyną przez marzeń mglistych potoki
Do zmierzchającego słońca.

Wejdźmy na szczyt szklanej góry,
Wyrosłej ponad obłoki.
Pod nami zostawmy burzowe chmury;
Popatrzmy jak fruną smoki.

Majestatycznie, uparcie, niespiesznie,
Łeb za ogonem, jak łańcuch,
Rytmicznie biją skrzydłami powietrze;
One nie fruną, lecz tańczą!

Zapamiętałe w swym menuecie.
jak ogłuszone melodią ciszy.
Spróbuj zawołać – spróbujmy w duecie.
Może nas który usłyszy!