Już wkrótce

Co dzień myśle, śmiertelnie
jak pomóc sobie i tobie
i czy pomóc moge, pośmiertnie?

Rozlałeś mnie, w oczach przekrwionych
w samotnym łóżku skostniałym.

Rozbiłam ciebie, w policzku dłonią sparzonym
w kości spękaniu.

Roztrzaskałeś mi, grunt pod stopami
w ofercie poniżenia przy kobiecie innej.

Rodrapałam ci rany, w sercu niegdyś początkiem naszym zrażonym
w ucieczce rozmowy z meżczyzną obcym.

Sztylet skręcileś mi pod lewym lukiem żebrowym
w splunięciu na mnie.

Aorte rozdarłam ci przy nadstrzale rozkurczu komory wiodącej
w "nienawidze" pchniętym wprost w oczy.

Przyzwyczailiśmy się.
Ja wydrapuję naskórek nadgarstów,
ty mierzysz pod żuchwą scyzorykiem.

Myślę... już wkrótce
poznamy się na nowo.