Czas osiąść

ciułam do grosza (w pocie) grosik
aby na starość godnie osiąść
niemoc mnie z kąta w kącik nosi
rży po sąsiedzku zebroosioł

cieniutko przędąc życie całe
wciąż pomieszkuję tu i ówdzie
lecz chcę już nabyć miejsce stałe
bo życie minie i się spóźnię

małe mieszkanko mi się marzy
na Mariensztacie za kościołem
z marzeniem całkiem mi do twarzy
ma być Warszawa - nie grajdołek!

niech mi pomogą wszyscy święci
niech zdziwko złapie mnie znienacka
niech będzie nawet kicimencik
byleby w centrum był on miasta

tak sobie snuję plan za planem
lecz kasy wciąż brak - muszę pościć
czas aby ciało wskroś sterane
na stare lata gdzieś umościć

jak larwa zmienię się w motyla
i rżeć przestanie zebroosioł
bo wiekopomna wzejdzie chwila
by w własnych śmieciach się kokosić

RC 17.02.14