smutne wiersze

spacerują pojedynczo po ulicy
w czterech ścianach zadumane gubią puentę
łapią oddech chcąc pokonać własną niemoc
w ciemne okno wciąż wpatrzone beznadziejnie

kapią łzami samotności smutne wiersze
krzycząc ciszą która nocą w alko drzemie
nadąsane dni ściągają chmur wciąż więcej
synoptycy pocieszają przejaśnieniem

smutne wiersze mają duszę tak jak człowiek
a uczucia zamieniają w proste słowa
synoptykom dzisiaj prawie nikt nie wierzy
wredna pamięć nie chce wspomnień odżałować

iw