Szuram myślami po ziemi

Szuram myślami po ziemi
zahaczam zaczepiam powłóczam
nie szukam już nawet nadziei
nie szukam już nawet klucza

się schylam podnoszę i dźwigam
tak ciężkie nabrzmiałe marzenie
uciekam a czas mnie ściga
jak trema aktora na scenie

wyjąwszy z kieszeni rozterkę
przyglądam się jej uważnie
i myślę nad swoim błędem
że mogłem jednak rozważniej

czas gromkie wysunął oklaski
i z mojej roli się śmieje
podchodzi i mówi bez łaski
zatrzymaj chociaż nadzieję.