biegnę do telefonu

a w nim cisza
do tamtych wakacji
róż rwanych z trawnika
księżyc kapelusz i policjant
po blady świt

wieczór w szaliku wokół szyi
i wróble w garści jak motyle
fruwały pod sam dach

dzisiaj telefon niby wróg
nie biegnie nikt nie dzwoni już
i blady świt po prostu zgasł

kwity w wazonie

w oknie szaruga

ręce zranione kolcami złudzeń

słyszę megafon policyjny
obywatelu z trawnika nie wolno zrywać róż