Choć mijają lata...

Nie milknie przez los zadany
dotkliwy,rozdzierający ból
Nie zagoił czas rany
Jątrzy jakby pokrywała ją sól

Oczy łzami zaszklone
w fotografie już płowiejące
błędnym wzrokiem wpatrzone
kryją cierpienie nie mijające

Wyobraźnia wciąż stawia
na marmurowym pulpicie
symbol upamiętniający
tamto sciskające serce przeżycie

To lata tęsknoty upięte w bukiet
przewiązany wstążką wspomnień
w wazonie pełnym gorzkich łez
o który ociera się miłości płomień

Nieprzewidywalne jest życie
Toczy się niby jak toczyć się ma
Czasem ujawnia,to znów chowa skrycie
Chwile cichego cierpienia