Byle do wiosny II

odarta z nasyceń przeciskam się chyłkiem
zarzuca mnie w ciemny zaułek
klepsydra odmierza kolejne pomyłki
ja coraz mniej chcę i mniej czuję

przemieszczam marzenia wzdłuż torów bezkresnych
nie widać początku ni końca
z dnia na dzień obniżam swój taniec podniebny
i chłód wnika w głos z braku słońca

tym głosem jak sopel przeklinam sążniście
chwytając ostatnie promienie
nie uda się błędów bez śladu wyczyścić
i wiem że nic sama nie zmienię

już uśmiech wyczmychnął w noc czarną jak złodziej
gawrony się też gdzieś wyniosły
dzień czasem ogrzewa lecz ja tonę w lodzie
wiatr dmie
byle dotrwać do wiosny

RC September 2013