Siódmy krąg

miecz zakreśla błękitny okrąg
tnąc powietrze zimnym ostrzem

zastygasz stając się jednością
miękkiego ciała i twardej stali

umysł rysuje sceny przyszłej walki
nie liczy się nic oprócz spojrzenia
w ciemniejące oczy wroga

czas zdaje się zatrzymywać
na kilka sekund

echa starcia poniósł wiatr
zostawiając czarną kałużę
lśniącą w blasku księżyca
z której zerkają mroczne gwiazdy

czasem trzeba umrzeć żeby
nie zginąć do końca