Modlitwa o perspektywę

Dobrze byłoby za lat parędziesiąt
(a więc to także prośba o dożycie tego czasu)
móc wziąć do ręki plik pożółkłych kartek
i czytając je, przeglądać się jak w lustrze,
które stanęło obojętne na kalendarz.

Urodziłby się wtedy uśmiech,
że nie zmarnowało się młodości,
a jak się szybowało,
to wysoko.

Aż w poezję.