sny przyprószone

ziębisz od wewnątrz
choć mróz zamraża okna
wyziębły nawet
wspomnienia pierwszych spotkań

kwiaty na szybach
od wrogich spojrzeń więdną
długie wieczory
i w naszym domu ciemno

gasisz płomyki
a z nimi sens by razem
w złoconych ramach
tak kiepskim być obrazem

gumką wymażę
z pamięci twoje słowa
jak szkic którego
nie warto kolorować

puszystym śniegiem
już zasypane ścieżki
gdzie uciec z domu
pełnego smutnych treści

świat cały w zaspach
śpi białym snem zimowym
spróbuję zasnąć
wyśnić dom ciepły nowy

iw, 18.12.12