Nie mam parasola

Teraz już będę
jeszcze bardziej marzył
bo księżyc już w powietrzu
przenosi uliczki drewniane
aby w taki sposób
ułatwić mi spacer

Niebo fioletowe
i ziemia w okularach
we wzajemnych oskarżeniach
bawią na tym świecie
lecz na moje pytania
tylko milczą

Trzymam rękę
na czole ducha
siedząc w rogu
gdy duch kładzie rękę
żongluję myślami
w cyrku kolorowym

Tak samotne
nieprawdy
tak samotne
prawdy
w życiu tak pięknym
w życiu tak bezużytecznym

A płatki śniegu
leżace na jej piersiach
nie znikają
tylko dlatego
że nie mam parasola
i że świeci słońce