Sen o Polsce

Marzę o Polsce bez Wallenrodów,
Mickiewiczowskich mesjaszy narodów,
Bez Prometeuszy i bez Gustawów,
Popiołów, diamentów, lawy i dziadów.
Śni mi się Polska nieumęczona,
Gdzie Kordian na starość szczęśliwie skonał
W objęciach Laury do końca spełniony,
Nierozdziobany przez kruki i wrony.
Widzę Polaków, którym nie trzeba
Niewoli i cierpień, by kromką chleba
Dzielili się szczodrze, bez nienawiści,
Czystych, nietkniętych przez szczurzy wyścig.
Tęsknię za Polską, gdzie człek na człowieka
Kłów nie wyszczerzy i nie zaszczeka,
I nie pomyśli – im gorzej, tym lepiej,
Bo sąsiad większą niż on biedę klepie.
Niech nie powstanie już nigdy poemat
Żeśmy narodem, gdy Polski nie ma.