samotni wśród ludzi

otuleni tłumem ulic
tłokiem w autobusach
gubią myśli w gwarze miasta
wiatr im łzy osusza

zadeptane gdzieś marzenia
przebite obcasem
wyświechtane beznadzieje
wiatr troskliwie głaszcze

w szarej mieszkań samotności
układają nowe
by znów gubić na ulicy
w tłumie kolorowym

nikt nie schyli nie podniesie
nie patrząc pod nogi
a niezauważone szczęście
ginie gdzieś za rogiem

tak mijaja się w pośpiechu
każdy w swoją stronę
zanim wpadną gdzieś na siebie
by marzyć we dwoje

iw, 27.09.12