Osobowość

Jak zużyta skóra węża
Kruszeją porzucone...

Oto pole masek
Jałowe, zatrute
Niemożliwe do zapomnienia
Na jego skraju ty
Odkuwasz warstwami
Kolejną i następną mosiężne skorupy
Przywarte do ciebie przez lata

Za tobą mglisty cień człowieka
Który kiedyś mógł się urodzić
Wolnym ptakiem
Lub wilkiem wśród sfory

Żyć tak naprawdę

Lecz pióra odpadły
Spalone stężałym metalem
I nie przeniknie cię już
Żadne wilcze wycie
Nie dosięgniesz żywej tkanki
Choćbyś kuł lat tysiące

Brzmij teraz dumnie, człowieku
Rytmicznie, jednostajnie i głucho

(sierpień, 2012)