Na progu nowego dnia

Samotny jeździec
wśród gawiedzi tłumu
nikt go nie rozumie
on nie rozumie ogółu

Dla niego świat się zatrzymał
właśnie tu i teraz
dlaczego tak się stało
zastanawiał się nieraz

Nie
żeby zbrakło wiary
Nie
żeby nie miał rozumu
on szuka w sobie pokory
by wrócić z twarzą do domu

By stanąć na krawędzi
nocy i dnia nowego
by wszystko
co złe się zdarzyło
dotyczyło starego

By nowy próg przestąpić
z nowymi nadziejami
by kalejdoskop marzeń
dróg życia ścielił aksamit

By blask świetlistej chmurki
rozjaśnił mroki ciemności
by zapachniało maciejką
by serce pełne miłości

By z wiatrem miłosna pieśń
popłynęła przez świat
by można było rzec
że bratu przyjazny brat