wełniane mrzonki

odgadując myśli
spruwam cię
jak ulubiony znoszony sweter
zwijane kłębki wełny
wypadają z rąk
tocząc się przez życie

milczysz
przetartymi miejscami
związuję dwa końce
gmatwasz supłami
rozwiązuję z trudem
radujesz miękkością
żal w kłębek zwijać

jesteś niewiadomym
przeznaczeniem
jak brak pomysłu
na kolejną robótkę

jedno wiem
cokolwiek by nie wydziergał
będzie przyjemne w dotyku
będzie dawało ciepło

iw, 10.07.12