Kres

Na końcu świata
przyszła pustka
tak dotkliwa że
samotność była
tą lepszą wersją
odrzucenia

Czekała by dopaść
kiedy upadała na
krawędzi przepaści
niezawiniona
dojrzała miłość

Wypalona spopielała
nie chce się stać
feniksem
nie powróci

Uwiła kokon twardy
jak czarny granit
nie pokaże
nagiego serca
żadnego już
tutaj nie ma

A tak chciała
odpłynąć z nurtem
rwącej rzeki
szybko upłynął
czas pięćdziesięcioletni