Było nas dwoje

było nas dwoje dwoje zdziwionych
że spadł już śnieg przemijają pory
było nas dwoje rozsądnie myślących
ponure wieczory w jedno łączących
tacy byliśmy codziennie inaczej
we wspólnej zrodzeni nadziei rodacy
od powszedniego chleba naszego
od zgubionego w zamyśleniu ego
od słów co wznoszą się ponad czyny
i od stęsknionej małej dzieciny
żyliśmy sobie na przekór radom
i także po to by dać coś światu
w nędzy i biedzie w bogactwie prawd
w drodze co wiedzie przez życia trakt
dwoje tak zwykłych istot jak ja
dwoje tak silnych ludzi jak ty
już zapomniało gdzie razem szli.