display czasoprzestrzeni

siadam na chwilę
omylny oddając
to co mogę
jeno własną trwogę

marnotrawieniem
bywa próba westchnienia
ja wzdycham na próbę
do ciebie mówię

oddania nie oczekuję
bliskości doznania
ty wiesz dobrze
wyobraź sobie – wojuję

palec wetchnę
i zęba stracę
w rytm miłowania
wolności człeczej

zostań przy mnie
zostań z bogiem
choć wiesz, że tam
nie życie na trwogę

narzekam na piedestały
że wciąż doskwierają
mało, mało za bardzo
pędząc w rozmiarze

trwaj jak przystało
nie tłumacz nic więcej
pobiegnij ku własnym
ślimaczym rozmiarom

za bardzo się zdziwię
tandecie niecnoty
twoje wiersze
są jak życia trotyl

cofają i pędzą
ty stoisz w miejscu
wskazówki dając
zegarków poleceń

dzieląc świat na lata
godziny spędzając
czy jesteś matroną
czy dzieckiem sędziwym


(przepraszam za brak konwencji, coś mnie zainspirowało)