grafomani

grafomaństwa bronią z pianami na ustach
błędem będzie myśleć że z kufla spijają
popielniczka pełna butelczyna pusta
szukają pociechy wzrok w scianę wlepiając

pokładami żółci co goryczą trąci
zalani po uszy co głuche na słowa
złością poszarpani tej gorszej jakości
co na lepszą muszą dopiero wychować

dusze delikatne kolcami obite
kłującym westchnieniem ranią swoje wnętrza
wrazliwością panny z życiem nieobytej
rumieniec na przemian nad żółcią zwycięża

naiwne złudzenie w królewskiej koronie
broni miejsca swego prawdzie berłem grozi
nie dla niej siedlisko na wysokim tronie
dopóki jej błazen jakiś nie posłodzi
iw