BRUNO

wychodzi zawsze
stamtąd

bezszelestnie ginie w zaułkach

z rękami w kieszeniach
pełnych nagich kobiet

wzrokiem zaciera ślady

na rynku
kobieta powłóczystą spódnicą
zmiata sierpniowy żar

dwa kroki od ratusza
wyznaczam pokój
w przestrzeni
wyłożony chórem sakralnym

z oknem
może trzema

przez zasłony
prześwituje rzeczywistość
i sklep cynamonowy