Stary dom

Samotny, stary dom jak starzec
Wciąż na kogoś czeka.
Pochylony ku ziemi, jak w modlitwie.
Drzwi jego otwarte – ktoś zwleka.

Oczekuje co dzień i co noc
Na cud objęcia ramieniem.
Obecności czyjejś spragniony,
By ktoś usiadł pod jego cieniem.

Krople deszczu o szyby dzwonią
Dom stary dławi się łzami.
Brzoza przy domu płacze też
I tak trwa tęsknota latami.

Kiedy wyschną krople łez?
Kiedy starca ktoś powita?
Dom pochylony w nadziei trwa,
Czeka wciąż – już świta.

Czy to dzieje się naprawdę?
Szepcze stary dom drewniany.
Mieszkał tu dziad, jego syn,
Czy powraca wnuk ukochany?

Czy przez łzy dobrze widzę?
Ktoś wraca do domu?
Dech zaparło z wrażenia – szepcze -
Idzie ! Idzie ! Komu rzec? Komu? Komu…