AZYL

Wtulam się
w zapach pluszu
starego fotela.

Łagodnieję.

Za oknem cichnie
świata krzyk.
Dochodzą tylko
nikłe półgłosy.

Mrok, rozjaśnia
mała lampa i szron,
sypany przez lata
na twoje włosy.

Szepczesz modlitwę.

Milknie cisza.
Pachnie mięta.

Nie zaśniesz.

O świcie,
prostym ściegiem
zszyjesz
potargane życie.