Śniadania

Rozsypano mgły dwie garści. Jutrznia natury.

Refleksy dnia syte, a jego młodość stwierdzona;

Ślizga się strumień światła, podważa powieki,

Unosi lewarkiem, snu koniec.

W pół godziny dobija targu,

Wzorzystość fizyczna się kruszy,

Mozaika liczbowych kamieni. Wstaję.

A może to świat się przewraca?

W oku gołębim przeglądam gazety,

Skroń obmywam ciemnością kawy.



Początki należą do sfery spraw trudnych,

Potencjalnie możliwych do rozsupłania.