czasem

podnoszę wzrok wyżej
przepełniona nadmiarem pewności
tak bym chciała być wówczas słońcem

dotknięty spojrzeniem sen głaszczę
nim z obudzonych poduszek uleci
poleżę z cieniem spleciona

oknem spoglądam przez szarość upartą
wolno promieniem stukając w parapet
blask wypukły podam na dłoni - otwórz
sięgam chmur by nieba zaczerpnąć
susząc wczorajszy dzień

a ja tylko wydreptany zapach ziemi pamiętam
ramiona dopasowane do wiatru ostudził deszcz
znów moknę tylko dla siebie