Zanim zasnę

w szarej ciszy
czekam
na spóźniający się sen
w głowie myśli
podobne konarom
rozłożystego drzewa
w których skryły się
nazbyt ruchliwe ptaki
co raz to
podrywające się do lotu

wraz z powrotem
w gęstwinę drzewa
świergot ich narasta
do tępego bólu
zbliżając się
do krawędzi snu
usiłuje uwolnić się
od niego
uciszyć rozedrgane
mózgu struny
milkną

zasypiam