Popiół

To wraca. Błądzi pod skórą, drapie,
przelewa się w żyłach. Rozpuszcza w tkankach,
szarpie włókna, sprawdza wytrzymałość ciała.

Rozszczepia światło, drażni na powierzchni,
przed zmierzchem osiada w przełyku,
dusi w krtani, nie pozwala gardłu na spokojny
oddech.

To, co od dawna niewypowiedziane,
rozmnaża się we wszystkich zagłębieniach,
szczelinach i bliznach.

Wywraca pamięć na lewą stronę, wygrzebuje
resztki spokojnej starości i spala na popiół,
którym karmisz się do ostatniego dnia
na ziemi.