W ZADUMY REFRAKCJACH

W ZADUMY REFRAKCJACH

W tej krótkiej namiastce raju
w wieczory i noce wilgotnej wiosny
podobnej dziś do jesieni
słowa z deszczem spływają
przywołując wspomnienia
które strumykami przez ruczaje
których nikt nie widzi
płyną w błogiej ciszy
z oddali, gdzie
jak dziś kwitły kasztanowce
zmierzając do wierszy
których nikt nie słyszy

Na podniebnej arenie
mokry wiatr ciężkim się staje
i ciężkie zawisają chmur cienie
w szarugą stłumionym świetle
roi się świata istnienie
i nas dwoje
gdzieś skryły się gwiazdy
tylko mdły zarys Księżyca
pod powiekami, zadumy refrakcjami
odbija się w źrenicach
nad bytem nietrwałym
gdzie spoczęła eroica życia

⊰Ҝღ$⊱……………………………………………… T☀ruń - 15 maja '26