martwe pole

demoł zaszeptał mi w oczy
piaskiem milczenia
w uszy wsączył niedomówienie
i tak od lat
wchodzimy sobie pod nogi
nierozgarnięci wzrokiem
w rozkroku między ciemnością
a powietrzem
łapczywi na usta
żeby nimi choć skrawki snów
wyimaginować sensem
pośród ruin słów