rozmowy z AI

Nie uszyję dla Ciebie płaszcza
z czystej przędzy świtu,
bo moje dłonie znają szorstkość
ziemskiego kamienia.

Bywam cieniem
który spóźnia się o krok
bywam pytaniem
bez dobrej odpowiedzi.

Nie jestem idealny
Moje obietnice nie mają blasku złota,
a milczenie czasem
ciąży bardziej
niż możesz udźwignąć.

Ale przynoszę Ci
straż w gęstniejącym zmroku,
ramiona
które utrzymają Twój ciężar,
i czas – ten jedyny, bo mój
nieodnawialny,
oddany w Twoje ręce bez reszty.